पहाडको काखमा बसेको एउटा सानो, शान्त र मनमोहक
लिला नामको गाउँ थियो । गाउँको हावा सुगन्धित थियो । गाउँमा
माटाका घरहरू थिए । बारीहरूमा हरियाली थियो र मानिसहरूको
हृदय सफा थियो | तर त्यस गाउँको सबैभन्दा रमाइलो र चर्चित
स्थान रङ्गीचङ्गी फूलहरूको ठूलो बगैँचा थियो । त्यहाँ गुलाफ,
सयपत्री, चमेली, लालीगुराँस र अनगिन्ती फूल फुल्थे । फूलका
छेउछाउ चराहरू र रङ्गीन पुतलीहरू उड्रिहन्थे ।
एक बिहान घाम झलमल लागिरहेको थियो । प्रिया बगैँचामा
नाच्दै रमाइरहेकी थिइन । फूलहरूको सुवास हावामा मिसिएको थियो
र पातहरू हल्लिरहेका थिए । तर त्यही बेला आकाशबाट ठूलो
मौरीहरूको समूहले पुतलीहरूलाई आक्रमण गरे ।
मौरीहरूको प्रमुख ठूलो कालो मौरी प्रियाको नजिक आएर
गर्जिदैँ भन्यो, "यो बगैँचा अब हाम्रो हो । हामी यहाँ हाम्रो घर बनाउन
चाहन्छौँ । तिमीहरू अर्को ठाउँ जाओ ।' प्रिया डराइन् तर उसले
शान्त स्वरमा भनिन्, "हामी धेरै वर्षदेखि यहाँ बस्दै आएका छौँ ।
यदि तिमीहरूलाई पनि बस्न मन छ भने, यो बगैँचामा हामी मिलेर
बस्न सक्छौँ ।”
मुख्य मौरीले भने रिसाएर हामीलाई भाग-भाग चाहिँदैन,
सारा बगैँचा चाहिन्छ भन्यो । केही मौरीहरूले पुतलीहरूलाई डर
लाग्ने गरी उडेर लखेटे र मौरीहरूले पुतलीहरूलाई बगैँचाबाट
धपाए | प्रिया सबैभन्दा धेरै पीडामा परिन् । एक मौरीले उनको
पखेटामा डस्यो र उनी भुइँमा लडिन् । साथीहरू डरले भागे र प्रिया
एक्लै दुखाइमा थकित भएर भुइँमा ढलिरहिन् । पानी पर्न थाल्यो,
हावा चिसो हुँदै गयो तर प्रिया उठ्न सकिनन् ।
साँझपख ११ वर्षीया सीमा नामकी केटी बगैँचाको बाटो हुँदै
घर फर्किदै थिइन् । उनको नजर भुइँमा लडिरहेकी प्रियामा पन्यो ।
"ओहो! के भएको तिमीलाई ?” सीमा छक्क परेर भनिन् । उनले
प्रियालाई आफ्नो न्यानो स्कार्फमा राखेर घर लगिन् ।
सीमाले प्रियालाई आफ्नो सानो हातमा राखिन् । उनलाई
आराम गराएर हेरचाह गरिन् । हरेक दिन सीमा प्रियासँगै बसिन् र
चोट भएको पङ्खलाई ध्यानपूर्वक उपचार गरिन् । एक हप्तापछि
प्रिया पूर्ण रुपमा स्वस्थ भइन् ।
प्रिया अब सीमासँग कुरा गर्न सक्थिन् | सीमाले खुसी हुँदै
भनिन्, "तिमी साँच्चै कति सुन्दर र कोमल छौ ।' प्रियाले मुस्कुराउँदै
उत्तर दिइन्, "तिमीले मलाई बचायौ अब म तिम्रो क्रणी भइसकेकी
'छु ।' सीमाले भनिन, "साँचो मित्रतामा क्रण हुँदैन | तिमी राम्रो हुनु
नै ठूलो कुरा हो ।' सीमाले प्रियासँग एउटा प्रस्ताव राखिन्, 'तिमी
पाँच महिनासम्म हरेक दिन बगैंचाको एउटा फूल मलाई ल्याइदिन
सक्छौं ? प्रिया अचम्ममा परिन्, "किन र ?” सीमाले उत्तर दिइन्, "म
फूलहरूको अध्ययन गर्न चाहन्छु | भविष्यमा वैज्ञानिक बन्न चाहन्छु ।
यसरी म बगैँचाको संरक्षण पनि गर्न सक्छु ।“ प्रियाले खुसी भएर
सीमाको सपना पूरा गर्न सहयोग गरिन् |
एक महिनासम्म सीमाको लागि प्रियाले फूल ल्याइन् ।
सीमाले थरीथरी फूलको अध्ययन गर्थिन् र प्रिया उनलाई सहयोग
गर्थिन् । उनीहरू बिचको मित्रता अझ गहिरो हुँदै गयो |
एक महिनापछि प्रियाले आफ्ना पुराना पुतली साथीहरूलाई
भेटिन् । साथीहरूले उनी फेरि उडेको देखेर खुसी भए | प्रियाले
मौरीहरूको हमला, चोटको बारेमा सबै करा सुनाइन् । एक महिनासम्म
सीमाले गरेको सहयोगको सबै कुरा सुनाइन् । सबैले सीमालाई
धन्यवाद दिए ।
केही दिनपछि, प्रिया र उसका साथीहरू आफ्नो पुरानो
बगैँचामा फर्किए । मौरीहरूको कानमा यो खबर पुग्यो । उनीहरू
रिसले चुर भए | मौरीको नाइकेले गर्जिएर भन्यो, "हामीले धपाएका
पुतलीहरू कसरी फर्किए ? उनीहरूलाई यहाँबाट धपाउनैपर्छ !“
मौरीहरूको झुण्ड आकाशमा उडे र पुतलीहरूमाथि आक्रमण गरे तर
प्रिया र उसका साथीहरू डराएनन् | प्रिया चिच्याइन्, "हामी हाम्रो
घर छोडेर जाने छैनौँ | हामी शान्ति चाहन्छौँ, तर अत्याचार सहन
सक्दैनौं ।” पुतलीहरूले मिलेर मौरीसँग लडाइँ लडे | केही समयमै
मौरीहरूको टोली पराजित भए ।
हार खाएपछि मौरीको नाइकेले माफी मागे | प्रियाले
मुस्कुराउँदै उत्तर दिइन्, "माफी मागेपछि माफी नदिनु हाम्रो धर्म
होइन ।' त्यसपछि मौरीहरू आफ्नै ठाउँमा फर्किए र बगैँचा शान्त
भयो । पुतली र मौरीबिच मेलमिलापपछि बगैँचा अझ सुन्दर भयो |
सबैले यस बगैँचाको नाम "पुतली बगैँचा“ राखे | सीमा पनि हरेक
दिन त्यस बगैँचामा गएर प्रिया र साथीहरूको उडान हेर्थिन् | प्रियाले
सीमाको लागि हरेक दिन फूल जम्मा गरेर सीमासँगको आत्मीय
बन्धन कायम राखिन् । यसरी पुतलीहरू रमाएर जीवन बिताउन
थाले ।
